note

കൂട്ടായ്മ

Tuesday, April 2, 2013

ആര്‍ത്തിയുടെ പെരുമഴക്കാലത്ത്...

 

 
ഓഫീസിലെ വര്‍ഷാന്ത്യ ജോലിതിരക്കിനിടയിലാണു് ഔചിത്യബോധമില്ലാതെ  അവനെന്നെ പരിരംഭണംചെയ്തതു്.
അസഹ്യമായ വേദനയോടെ ഞാന്‍ ഞെളിപ്പിരികൊണ്ടു. എന്‍റെ
പാരവശ്യംകണ്ട് അടുത്ത സീററിലിരുന്ന നന്ദന്‍ അരികെവന്നു.       വാട്ടര്‍ബോട്ടിലില്‍ നിന്നു് വെളളം പകര്‍ന്ന് എനിക്കു നീട്ടി.                                           സദാ പോക്കററില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന വേദനസംഹാരി എടുത്തു വിഴുങ്ങി.            രണ്ടു കവിള്‍ വെളളം കുടിച്ചു.
കണ്ണില്‍ വെളളം നിറഞ്ഞു.
വേദനയെ തല്‍ക്കാലം അകറ്റും ഗുളിക.                                                                          
ശാശ്വതശമനത്തിനു് ഓപ്പറേഷന്‍ചെയ്യണമെന്നു് നിര്‍ദ്ദേശിച്ചെങ്കിലും മനസ്സുവന്നില്ല.
വയറ് കീറുക!
എനിയ്ക്കതു് ഓര്‍ക്കാന്‍ ക്കൂടി കഴിയാത്ത കാര്യമാണു്.
കുടലില്‍ പഴുപ്പെണ്ടെങ്കില്‍ അത് മുറിച്ചുനീക്കി......എത്ര മാസങ്ങള്‍
എന്തൊക്കെ പിന്നെ............നഷ്ടങ്ങളുടെ നീളുന്ന പട്ടികകള്‍                                                                                             
അല്പം വേദന സഹിച്ചാലും വേണ്ടില്ല. ലീവെടുത്തു് കയ്യില്‍ തടയുന്നത് നഷ്ടമാക്കാന്‍ കഴിയില്ല.
കിട്ടുന്ന സന്ദര്‍ഭം പരമാവധി വിനിയോഗിക്കുക.                                                                                          
ഒരു മനസ്സാക്ഷികുത്തും ഇല്ലാതെ കറന്നെടുക്കുക.                                                                                      
അതിനുളള ചാന്‍സുകള്‍ ഇപ്പോഴുണ്ടല്ലോ.                                                                                             ഇഷ്ടംപോലെ!                                                                                                                                                                              
വമ്പന്മാരു് വാരിക്കൂട്ടുന്ന കണക്കു കാണുമ്പോള്‍കണ്ണു് തളളിപോകുകയായിരുന്നു.
തലമുറതലമുറകള്‍ക്കു വേണ്ടിയും കൂട്ടിവച്ച്.............
പെട്ടെന്നു്................വീണ്ടും.................................................
കുനിഞ്ഞു് നെററി മേശമേലൂന്നി രണ്ടു കയ്യിലേയും വിരലുകളാല്‍ വയര്‍ അമര്‍ത്തി പിടിച്ചു
"സാറെ,സാറു്  ഇംഗ്ളീഷു മര്ന്നു മാറ്റി നാടന്‍ മര്ന്നു് കഴിയ്ക്കു. ന്നാ  രോഗം പമ്പ കട്ക്കും.".        
നന്ദനെ്റ സ്വരത്തില്‍ അനുകമ്പ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
സഹജീവനക്കാരെല്ലാം അവരവരുടെ സീറ്റിലിരുന്നു് തുറിച്ചു നോക്കുന്നുണ്ടു്.
നേരിയ ജാള്യതയും,അപകര്‍ഷതാബോധവും എനിയ്ക്കുണ്ടായി.
ഞാനൊരു രോഗിയാണെന്ന തിരിച്ചറിവു് എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
അസുഖം മാറണം. ഒളിഞ്ഞാക്രമിക്കുന്ന ശത്രുവിനെ പരാജയപ്പെടുത്തണം.
ഓപ്പറേഷന്‍കൂടാതെ കഴിയുമെങ്കില്‍  അത്രയും നന്നു്.
ആ വിശ്വാസത്തോടെയാണു് ആയുര്‍വ്വദഡോക്ടറുടെ അഡ്രസ്സു് നന്ദനില്‍ നിന്നു് വാങ്ങിയതു്.
ഓഫീസില്‍ നിന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ കളളച്ചിരിയോടെ നന്ദനോടു പറഞ്ഞു.-"നാളെ
സൈറ്റു് ഇന്‍സ്പക്ഷന്‍ !മനസ്സിലായല്ലോ?...പറ്ഞ്ഞോളു.".
നന്ദന്‍ വിശ്വസ്ഥനാണു്.മറ്റുളളവരെപോലെ പാര വെയ്ക്കലില്ല.
ഒരുത്തനും മറ്റുള്ളോര്‍  നന്നാവുന്നതു് കണ്ടുക്കൂട. അസൂയ!
അതിരാവിലെ ആദ്യബസ്സില്‍യാത്ര പുറപ്പെട്ടു.ടൌണിലെത്തി ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേയ്ക്കുള്ള ബസ്സ് തേടിപിടിച്ച് ബസ്സില്‍ കയറി.
കണ്ടക്ടറും,കിളിയും മത്സരബുദ്ധിയോടെ യാത്രക്കാരെ ക്ഷണിച്ചു് ബസ്സില്‍ നിറച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
ബസ്സിനകം നിറഞ്ഞ സംതൃപ്തിയോടെ കണ്ടക്ടര്‍ ഡബ്ബിള്‍ബെല്‍ അടിച്ചു.                                                                                                                                  അനുമതി ലഭിച്ചതോടെ
അമിതഭാരം വഹിച്ചു്  മുരണ്ടും,ഞെങ്ങിയും,ഞെരങ്ങിയും വാഹനം പ്രയാണമാരംഭിച്ചു.

അപരിചിതമായ പ്രദേശം. സ്ഥലം പറഞ്ഞു് ടിക്കറ്റടുക്കുമ്പോള്‍ കണ്ടക്ടറെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു-
" സ്ഥലമെത്തുമ്പോ ഒന്നു് പറേണം.പരിചയം ല്ല്യ."
"ഓ,ശരി........"
നഗരം വിട്ടു് ഗ്രാമത്തിലൂടെയുള്ള യാത്ര......
അടിയ്ക്കടിയുള്ള ബസ്റ്റോപ്പുകള്‍.....
റോഡിന്റ് ശോചനീയാവസ്ഥ...........
പിന്നിടുന്ന സ്ഥലങ്ങളെ പറ്റി അറിയാനുള്ള താല്പര്യത്തോടെ സശ്രദ്ധം ഞാന്‍ വഴിയരികിലേയ്ക്ക്നോക്കിയിരുന്നു.                                                                                                           ബോര്‍ഡുകളൊന്നും കാണാനില്ല,കടകള്‍ക്ക് മുന്നില്‍പോലും.
സ്റ്റോപ്പുകളിലെത്തുന്നതിനു് മുമ്പു് `കിളി`സ്ഥലത്തിന്‍റെ പേരു വിളിക്കുമ്പോഴാണു് സ്ഥലനാമങ്ങള്‍
അറിയാന്‍ കഴിയുന്നതു്. വിചിത്രവും,ആകര്‍ഷകവുമായ പേരുകള്‍......................
ബസ്സമയം പരിപാലിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍ കാണിക്കുന്ന വെപ്രാളം.
ശീഘ്രത്തില്‍ യാത്രക്കാരെ ഇറക്കുന്നു; കയറ്റുന്നു.
ടിക്കെടുക്കാത്തവരെ തെരഞ്ഞു പിടിക്കുന്നതിടയില്‍  കണ്ടക്ടര്‍  എന്‍റെ നോട്ടം ശ്രദ്ധിച്ചു
എന്‍റെ ഉല്‍കണ്ഠ മനസ്സിലാക്കിയ പോലെ അയാള്‍  പുഞ്ചിരിച്ചു. കാര്യം നിസ്സാരമെങ്കിലും അയാളുടെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയില്‍ മതിപ്പു തോന്നി.
ഞാന്‍ സമാധാനത്തോടെ സീറ്റില്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.

ഏതോ സേ്റ്റാപ്പില്‍ ബസ്സ് അടുക്കവെ അയാള്‍  വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.'' "സ്ഥലായി,ഇവ്ടെ എറ്ങ്യോളു"...
വഴിയില്‍ ആദ്യംകണ്ണില്‍പ്പെട്ടതു് ആയുര്‍വ്വേദാചാര്യന്‍റെ നാമം വഹിക്കുന്ന ബോര്‍ഡാണു്.
ധര്‍മ്മാനുഷ്ഠാനാശ്രമം         .ചികിത്സാകേന്ദ്രം
പെട്ടന്നൊരു ചിന്താകുഴപ്പം.
തെറ്റിയോ.?
പിന്നെ നന്ദന്‍ എഴുതിതന്ന  അഡ്രസ്സു്  ഒത്തു നോക്കി. തെറ്റിയിട്ടില്ല.
ധര്‍മ്മാശുപത്രി!!
താഴെക്കിടയുള്ള പട്ടിണി പാവങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി................
ധര്‍മ്മാശുപത്രിയെ ആശ്രയിക്കേണ്ട ഗതികേടൊന്നും എനിക്കില്ല.
പരസ്യമായിട്ടൊന്നുമില്ലെങ്കിലും രഹസ്യമായ സമ്പാദ്യസ്രോതസ്സുകളുണ്ട്.........
പല വളഞ്ഞ വഴികളിലൂടെയും അതൊഴുകുന്നു...............
ക്രമം തെറ്റി യാണെങ്കിലും............................................
മനസ്സില്‍ നേരിയൊരു അസ്വസ്ഥത.
നന്ദന്‍ മനഃപൂര്‍വ്വം!.....ഇല്ല.അതായിരിക്കില്ല.
സമാധാനിച്ചു.

മൂന്നു വഴികള്‍ചേര്‍ന്നകവല.
കവലയിലെ ചായക്കടയില്‍ കയറി ചായക്കുടി കഴിഞ്ഞു് പൈസ കൊടുക്കുമ്പോള്‍
കടക്കാരന്‍റെ കുശലാന്വേഷണം."എവ്ടേക്ക്യാ?".
ഗ്രാമത്തിന്‍റെ പ്രത്യേകത.                                                                                              ഗ്രാമത്തില്‍ അപരിചിതരെ വേഗം തിരിച്ചറയും.    അവരുമായി
സൌഹാര്‍ദ്ദം പങ്കിടാന്‍ ശ്രമിക്കും .
നഗരത്തില്‍ ആര്‍ക്കും ആരേയും ശ്രദ്ധിക്കാന്‍  നേരമില്ല.തന്‍കാര്യമൊഴിച്ചു്
ആര്‍ക്കും ഒന്നിനും സമയമില്ലല്ലോ!.
ആദരഭാവവും,നിഷ്കളങ്കത നിറഞ്ഞ സ്നേഹാന്വേഷണവും എന്‍റെ സ്ഥായിയായുള്ള
ഗൌരവത്തിനു് ഭംഗം വരുത്തി.-"ഡോക്ടറെ കാണണം".
"തിരുമേനീനല്ല്യേ?".
"അതെ; ചികിത്സ എങ്ങ്നെ?".സൌമ്യഭാവത്തോടെ ചോദിച്ചു.
"പറ്യാനുണ്ടോ! അസുകൊക്കെ പമ്പ കട്ക്കും.ശ്ശീ...ചിട്ടവട്ടം ഒക്കേണ്ട്..."
കടക്കാരനോടു് യാത്ര പറഞ്ഞു്  അടയാളം നല്കിയ വഴിയിലൂടെ നടന്നു.
പാതയ്ക്കിരുവശവും വൃക്ഷഫലസമൃദ്ധമായ  വിശാലമായ പറമ്പുകള്‍. ഹരിതാഭ നിറഞ്ഞ കാഴ്ച
കണ്ടുകണ്ടങ്ങനെ നടന്നു.   എന്തൊരു സുഖം. എല്ലാ അസുഖങ്ങളും വിട്ടൊഴിഞ്ഞപോലെ!
മുമ്പില്‍ തറന്ന കിടക്കുന്ന ഗേറ്റു്. കവാട കമാനത്തില്‍    'ധര്‍മ്മാനുഷ്ഠാനാശ്രമം'         എന്ന പേരു്.    
കാറുകളും,മറ്റു വാഹനങ്ങളും തിങ്ങികിടക്കുന്നുണ്ടു്.
നീണ്ടുനിരന്നു കിടക്കുന്ന ആശ്രമക്കെട്ടിടങ്ങള്‍.........................!
അന്വേഷിച്ചപ്പോള്‍  പേരെഴുതലും,ചീട്ടെടുക്കലും വേണ്ടെന്നറിഞ്ഞു.
ക്രമ മനുസരിച്ചു് ഞാന്‍ അവസാന സീറ്റല്‍ ഇടം പിടിച്ചു.
ഇനി എത്ര നേരം........!
അടുത്തിരുന്ന വ്യക്തിയുമായി പരിചയത്തിലായി. സൌഹാര്‍ദ്ദസംഭാഷണത്തിനിടയില്‍ ആശ്രമത്തെ
പറ്റിയും,തിരുമേനിയെ പറ്റിയും കുറച്ചു
വിവരങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു .
"ഋഷിതുല്ല്യന്‍... ....അപാര പണ്ഡിതന്‍......                                                                                അവധൂതനായി ലോകം മുഴുവന്‍ സഞ്ചരിച്ചു്..................
അതീന്ദ്രീയ ജ്ഞാനി.
പേരും പെരുമയുമുള്ള ഇല്ലം.സഹോദരീസഹോദരന്മാര്‍ വിദേശങ്ങളില്‍.
പ്രഗത്ഭരും,പ്രസിദ്ധരും.
ദേശാടനം കഴിഞ്ഞു് തിരുമേനി ഇല്ലത്തില്‍  സ്ഥിരവാസമായി.
ആശ്രമം പണിതു.
നിസ്വാര്‍ത്ഥ സേവന സന്നദ്ധരായ അന്തേവാസികള്‍.
ജീവകാരുണ്യ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍
ആശ്രമത്തില്‍ വരുന്നവര്‍ക്കെല്ലാം അന്നദാനം,ഉച്ചയ്ക്കും,വൈകീട്ടും.
വൈകുന്നേരം ധ്യാനം,യോഗാഭ്യാസം.
പ്രഥമ ദര്‍ശനത്തിലു് തന്നെ രോഗിയുടെ എല്ലാ വിവരങ്ങളും അദ്ദേഹം
ഗ്രഹിച്ചറിയും,അതിന്ദ്രീയ ജ്ഞാനി തന്നെ.സംശയീല്ല്യ
ആ വിശ്വാസത്തിലാ..........................."
അയാള്‍ പെട്ടന്നെഴുറ്റു.  അയാളുടെ ഊഴമായി................
ഇനി ഞാന്‍.....................................
ഉദ്വേഗഭരിതനായി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.
അയാള്‍ ഹാഫു് ഡോറ്  തുറന്ന് പുറത്തുകടന്ന ഉടനെ ഞാന്‍.............
അകത്തു പ്രവേശിച്ച മാത്ര അത്യുജ്ജ്വല പ്രകാശധാര എന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍ തുളച്ചുകയറി.
കണ്ണുകളില്‍ മിന്നല്‍ പിണര്‍!.സൂര്യഗോളങ്ങള്‍.!!
ഇരുട്ടു്.ഘോരാന്ധകാരം!!!
ഇരുട്ടില്‍ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദകോലാഹലങ്ങള്‍.
ദീനാലപങ്ങള്‍...................................അഗ്നി ചിറകുമായെത്തുന്ന കരിംഭൂതങ്ങള്‍.
എന്നെ പൊതിയുന്നു!
തീയില്‍ വെന്തുരുകുന്ന പ്രതീതി!!
അസഹ്യമായ വേദന! വയറ്റിനുള്ളില്‍ അഗ്നിയുടെ സംഹാരതാണ്ഡവം!!!
ഹോ...!.................................ഹോ...!!.......................................................ഹോ!!!

കണ്ണുതുറന്നപ്പോള്‍  കരുണാദ്ദ്രമായ മിഴികള്‍ കണ്മുന്നില്‍!.തേജസ്സു് വഴിഞ്ഞൊഴുകുന്ന മുഖം.!!!
ഞാന്‍ ഏതോ മായവിഭ്രാന്തിയിലായിരുന്നു.! നിലത്തു് വീണു കിടക്കുകയായിരുന്നു!!
മൃദുലവും,എന്നാല്‍ശക്തവുമായ കരങ്ങളാല്‍ അദ്ദേഹം എന്നെ പിടിച്ചുയുര്‍ത്തി.
എന്നിലേതൊ അചിന്ത്യവുംഅനൂഹവുമായ കുറ്റബോധം നുരയിട്ടു...........
എന്താണു്.!.................എന്താണു് !!..... ...........,,,        അസുഖത്തെ പറ്റി പറയേണ്ടതു് !!!........
അമൃതവര്‍ഷംപോലെ തിരുമേനിയുടെ സ്വരം കാതില്‍ :..............                                                                                                            
"അജീര്‍ണ്ണമാണു് അസുഖം .തുടക്കമാണു്. നമുക്കു വേണ്ടതേ നമ്മള്‍ഭക്ഷിക്കാവു.ഭാവിയ്ക്കു കരുതി വെയ്ക്കുന്നത് വിഷമയമാകും                 ഭാവിതലമുറയ്ക്കും മാറാവ്യാധി! വഴിതെറ്റും.സര്‍വ്വനാശം ഫലം".                          നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു."പാപത്തിനു്
നരകമുണ്ടു്.ഇവിടെ.അല്ലെങ്കില്‍ അടുത്ത തലമുറ അനുഭവിച്ചേ മതിയാകു".                                                                                                                                                                     ചൂരല്‍കസേരയില്‍ ഇരുന്നുകൊണ്ടു് അദ്ദേഹം  മുന്നിലുള്ള കസേര  ചൂണ്ടി  എന്നോട് പറഞ്ഞു."ഇരിയ്ക്കൂ ".
ഞാന്‍ ഇരിക്കാനാവതില്ലാതെനില്‍ക്കുകയാണ്‌.......

ഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃഃ
.ചെറുകഥ
ചിത്രം;ഗൂഗിള്‍



Monday, April 1, 2013

വെളുത്ത പുകയായ് കുഞ്ഞയ്യന്‍ ..........





രേവതീഭായ് തമ്പുരാട്ടിയുടെ സ്വര്‍ണ്ണമണി നാഗമാല കൊളുത്തുപൊട്ടി മിനുസമുള്ള സിമനെ്റഓവിലൂടെ കക്കൂസിനെ്റ ആഴമുള്ള കുഴിയില് പതിച്ചു.

മാനസിക വിഭ്രാന്തിയിലായി രേവതീഭായി തമ്പുരാട്ടി തെല്ലിട.

വാട്ടര്‍ ടാപ്പിനു മുകളില്ചിലന്തിവല. മുട്ടപൊട്ടി പുറത്തുവന്ന എട്ടുകാലി
കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ അറപ്പായി,വെറുപ്പായി ദേഹമാസകലം ഇഴഞ്ഞുകയറുന്നു.
              രോദനമായി ആഴങ്ങളില്‍ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ജലം തര്‍പ്പണമാകവെ
ഉള്ളം വിങ്ങപൊട്ടി.
മേത്തരം മേലാപ്പാകമാനം മാറാല. തൂത്തെറിഞ്ഞാലും കുമിഞ്ഞുകൂടുന്ന
പഴക്കത്തിനെ്റ തിരിച്ചുവരവ്.

              പഴക്കം ബാധിച്ചവാതിലിനെ്കൊളുത്തൂരിപുറത്തുകടക്കുമ്പോള്‍ 
ഒരു സുവര്‍ണ്ണകാലത്തിനെ്റ സ്മൃതിയെ താലോലിക്കുന്ന ബന്ധം
വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ട ദുഃഖം.
ചകിര്യാന്മാവിനെ്റ കൊമ്പില്‍നിന്ന് പറന്ന് വട്ടംചുറ്റി വന്ന ബലികാക്ക
താഴെ മണ്ണില്‍പറന്നിരുന്നു.ആണ്ടു ബലിയെടുക്കാന്‍ കൃത്യമായി
എത്തിചേരാറുള്ള ബലികാക്ക.

രേവതീഭായി തമ്പുരാട്ടിക്ക് ദുഃഖം ഇരട്ടിച്ചു.

     "എന്താ അമ്മേ?".അമ്മയുടെ മുഖത്ത് പതിവില്ലാത്ത ഭാവമാറ്റം കണ്ട്
ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോകാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലായിരുന്ന ഡോക്ടര്‍ശ്രീലേഖ
ചോദിച്ചു.
                      " മാലപോയി..."
                        "എവിടെ?"
                     "കക്കൂസില് വീണു!"
                        "ങ്ഹേ?!
ഹോസ്പിറ്റലില്‍പോകാനുള്ള തിടുക്കത്തിലായിരുന്നു ഡോക്ടര്‍. നേരിയൊരു നൊമ്പരം. അതെന്നേ പൊളിച്ചു മാറ്റേണ്ടതായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ പിടിവാശി.  ഉള്ളില്‍എത്ര സൌകര്യമുണ്ടായിട്ടും അമ്മയുടെ
സ്ഥാനം...........ഒടുവില്‍.............................
മകളൊന്നും മിണ്ടാതായപ്പോള്‍ അമ്മ പറഞ്ഞു:- നിനെ്റ ആശുപത്രീല്
അത് ല്എറ്ങ്ങാ പറ്റിയ പണിക്കാരില്ലെ ഒന്ന് വിട്".
അമ്മയുടെ പ്രായോഗിക ബുദ്ധി എത്രവേഗം ഉണര്‍ന്നു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു.
              "ഇല്ലമ്മേ!.....അതൊക്കെ അപകടം പടിച്ച പണിയാ.........."
ശ്രീലേഖ ധൃതിയില്‍ കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു:- "ഞാന്‍ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക്
പോക്വാ അമ്മേ ". അമ്മയ്ക്ക് മൌനം. മുഖത്ത് ഗൌരവം.
ശ്രീലേഖയുടെ കാര്‍ഗേറ്റു കടന്നു.
         മകളുടെ പ്രതികരണം രേവതീഭായി തമ്പുരാട്ടിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടപെട്ടില്ല.
അവള്‍ക്ക് എപ്പോഴും പഴയതിനോടു് പുച്ഛമണല്ലോ!
       പുതിയ ആശയം ഉദിച്ചഉന്‍മേഷത്തോടെ വേഗം മകന് ഫോണ്‍ ചെയ്തു.മാലനഷ്ടപ്പെട്ട വിവരം പറഞ്ഞു.
     മാലയെടുക്കാനായി കമ്പനിയിലെ സ്കാവഞ്ചറെ അയക്കാമെന്നുള്ള മറുപടി. ആശ്വാസവും,അഭിമാനവും.മകന്‍തനെ്റ വാക്കുകള്‍ക്ക് വില
കല്പിക്കുന്നു.
   എന്നാലും മനസ്സില് കുറ്റബോധം. ഒരോര്‍മ്മതെറ്റു പോലെ കഴുത്തില്‍
തലോടുമ്പോള്‍ ഹൃദയം നീറുന്നു.
        രേവതീഭായി തമ്പുരാട്ടി പരവേശത്തോടെ ബഡ്ഢില്‍ ചെന്നുവീണു.
അപ്പോഴെല്ലാം മനോമുകുരത്തില്‍ തെളിമയോടെ വിളങ്ങുന്നത് പ്രതാപൈശ്വര്യരായ പ്രാപിതപിതാക്കളുടെ രൂപങ്ങള്‍! മുഴങ്ങുന്നത് 
വീരസങ്കീര്‍ത്തനങ്ങള്‍.
                കൊല്ലിനും,കൊലയ്ക്കും അധികാരമുണ്ടായിരുന്ന രാജവംശം.
സ്ഥാനമഹിമയുടെ ആസ്വാദ്യലഹരി. ഇനിയും തിരിച്ചു വരാത്ത
മോഹിത ദീപ്തസ്മരണ..

   "തമ്പ്രാട്ടി ,തമ്പ്രാട്ടീ ഒരാള് കാണാ നിക്ക്ണ്" ഗോമതിയമ്മ ഉണറ്ത്തിച്ചു.
  "ആരാ? മിറ്റത്തേക്ക് വരാമ്പറഞ്ഞില്ലേ?"
   "കുഞ്ഞേമാന്‍ വിട്ട് തെന്നാ പറ്ഞ്ഞെ"
                     "ശരി"  വര്‍ദ്ധിത ഉന്മേഷത്തോടെ പെട്ടെന്ന് രേവതീഭായി
തമ്പുരാട്ടി ഗേറ്റിലേക്ക് നടന്നു..
       ഗേറ്റിനടുത്ത് കറുത്തൊരു രൂപം. ഭയഭക്തി ബഹുമാനത്തോടെ തൊഴു
കൈയുമായി നില്ക്കുകയാണ് അവന്‍.
         "സാറേമാന്‍പറ്ഞ്ഞ് വിട്ട് താ മാലെട്ക്ക്വാന്".
          "ആഹ്ങാ!  ഇങ്ങ് വാ"  രേവതീഭായി തമ്പുരാട്ടിക്ക് സന്തോഷമായി.
       നിധി വീണ്ടെടുക്കുവാന്‍ വന്നവന്‍!
      തലകുമ്പിട്ട് തൊഴുകൈയുമായി അതേ നില്പ്.
  എന്തൊരു വിനയം, ആചാര മര്യാദ, കാലഹരണപ്പെട്ട ദര്‍ശന സൌഭാഗ്യം.  രേവതീഭായി തമ്പുരാട്ടി ഗേറ്റു തുറന്നു.
                   "വാ അക് ത്തേക്ക്"
അറച്ചറച്ച് അവന്‍ അകത്തു കടന്നു. അവനെ്റ നോട്ടം ചുറ്റിലും
കറങ്ങി നടന്നു.
                    പച്ചപുല്ലു വിരിച്ച പൂന്തോട്ടം .പേരറിയാത്ത ചെടികളില്
ചേലുള്ള പൂക്കള്‍. സിമനെ്റിട്ട കുളത്തില്‍ താമരപ്പൂക്കള്‍. കുടം ചുമലിലേറ്റി നില്ക്കുന്ന സുന്ദരിമാര്‍. കുടത്തില്‍ നിന്ന് വിരല്‍ വണ്ണത്തില്‍
വെള്ളം വീഴുന്നത് കാണാനെന്തൊരു ചേല്!

                     "ന്താ പേര്?"
                  "കുഞ്ഞ്യയ്യന്‍ ന്ന്"
            "കഞ്ഞയ്യന് പറ്റ്വോ മാലെടുക്കാന്!"
കുഞ്ഞയ്യനെ്റ കുഞ്ഞുഹൃദയത്തിനു മുറിവേറ്റു. തബ്രാട്ടി അവിശ്വസിക്കുന്നു.ധൃതിഗതിയിലായ രക്തചംക്രമണം മുഖത്തെ കറുപ്പിന്
ശക്തികൂട്ടി.
                        "അയ്യോ കുഞ്ഞയ്യന്‍ വെഷമിക്കണ്ട.ഞാന്‍ വെറുതേ ചോദിച്ചെന്നെള്ളൂ"
ഒരു കുളിര്‍ക്കാറ്റിനെ്റ തലോടല്‍ .കുഞ്ഞയ്യന്‍ നിവൃതിയടഞ്ഞു.
"വെല്യബ്രാട്ടി നോക്കിക്കോ. യീ കുഞ്ഞ്യയ്യന് കൊക്കീ ജീവ്ണ്ടെല് മാലെടുത്ത് തബ്രാട്ടീടെ കാക്കലു വെക്കും" കുഞ്ഞയ്യനെ്റ ചുണ്ടുകള് വിതുമ്മി.കണ്ഠമിടറി.
                        "എനിക്കതറ്യാം,നിനക്കതിന് കഴിയൂന്ന്"തമ്പുരാട്ടിയുടെ
വാക്കുകള് കുഞ്ഞയ്യന് ഉത്തേജനമായി. എന്തും ശിരസാവഹിക്കാന്
സന്നദ്ധനായ അടിമയായി കുഞ്ഞയ്യന്‍.
                     "വെല്ല്യബ്രാട്ടി എവ്ട്യാ സലം?"ഉത്സാഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
        "ഇവിടന്നല്പം മറീട്ടാ. ഒര് കാര്യം ചെയ്യ് നീ. പറമ്പില് പണിക്കാരുണ്ട്.
അത് ല് കൃഷ്ണന്‍കുട്ടീന്യം കൂട്ടി ങ്ങ് വാ. ഞാന്‍ പറഞ്ഞോളാം. ദാ അങ്ങ്ട്ട് പൊയ്ക്കോ.അവ്ട്യാ അവ് ര്"  രേവതീഭായി തമ്പുരാട്ടി പറമ്പിനെ്റ തെക്കേ അറ്റത്തേക്ക് വിരല് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.
നോക്കെത്താ ദൂരം വരെ അതിരുകാണാതെ പരന്നുകിടക്കുന്ന പറമ്പ്.
തെങ്ങുകളും,വാഴകളും മറ്റു വൃക്ഷലതാതികളും........................
                   അകം നിറഞ്ഞ കുഞ്ഞയ്യന്‍ രേവതീഭായി തമ്പുരാട്ടി ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ ലക്ഷ്യംവെച്ചു നടന്നു.
                  തെങ്ങിന് തടമെടുക്കുകയും വാഴയ്ക്കു കിളക്കുകയും ചെയ്യുന്ന
പണിക്കാരെ കണ്ട് പേരുച്ചരിക്കാനുള്ള പരുങ്ങലോടെ കുഞ്ഞയ്യന്‍ നിന്നു.
                            "ആരാ? ന്താ വേണ്ടേ?"  കൈക്കോട്ടു പിടിയില് കൈയമര്‍ത്തി
നിന്ന് ഒരുവന്‍ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു.
                             "വെല്ല്യബ്രാട്ടി വിളിക്കണു"
                                         "ആര്യാ?"
  "വെല്ല്യബ്രാട്ടി പറേണു കിഷ്ണന്‍കുട്ടീന്ന്"
            "ആ നില്ക്കുന്നതാ ആള്"  അയാള്‍ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
               തലേക്കെട്ടും കെട്ടി തെങ്ങില്ചാരി ബീഡിആഞ്ഞുവലിച്ച് ബീഡിതുണ്ടം എറ്റി എറിഞ്ഞ് കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി മുരണ്ടു.:-"ന്തിനാ?"
               "മാലെ ട്ക്കാ വ്ന്നതാ"
         "എവ്ട്ന്ന്?ന്ത് മാല?"
             "വെല്ല്യബ്രട്ടീടെ മാല കക്കൂസ് ല് വീണു"
          "ഓഹോ!  അവ് ര്ടെ ഒരു യോകം!" കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
  കുഞ്ഞയ്യന്‍ വല്ലാതായി. എവിടെയൊക്കേയൊ വേദനിച്ചു!
            "എങ്ങന്യ നീ അതെടുക്ക്വ?"
     "ഞാനത് ല് എറ്ങ്ങി ടുക്കും"      
    കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി അടുത്തു വന്നു കുഞ്ഞയ്യനെ തുറിച്ചുനോക്കി.
                "ന്താ നെനക്ക് പ്രാന്തുണ്ടോ? അത് ലെറങ്ങാ പറ്റൂല.ഇറ്ങ്ങ്യാ
കേറാനും പറ്റൂല.ചത്തു പോകും.ശവംപോലും കിട്ടൂല.പാതാളകുഴ്യാ.
അവര്‍ക്കൊക്കെ ഓരോന്നു കല്പിക്കാം"              ആത്മരോഷത്തോടെ
കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി പറഞ്ഞു.
            "അതൊക്കെ ഞാനായ്ക്കോളാം"   കുഞ്ഞയ്യന്‍ വീറോടെ പറഞ്ഞു.
      "ഓഹോ!ഒര്ങ്ങ്യാ വന്നിരിക്കണല്ലേ?എന്കീ വാ"  തലേക്കെട്ടഴിച്ച്
നടക്കുന്നതിനിടയില്‍ കുഞ്ഞയ്യനെ നോക്കി കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി ചോദിച്ചു:-
"തോട്ട്യാ ല്ലെ താന്‍?'
                                       "ഹ് ല്ല!കുഞ്ഞ്യയന്‍.." സ്വയം ഒളിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രത.
അപകര്‍ഷതാബോധം.

            രേവതീഭായി തമ്പുരാട്ടി അവരെ കാത്തുനില്ക്കുകയായിരുന്നു.
      "കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി എനെ്റ മാല വെളീലെ കുഴീല് വീണു അതെടുക്കാന്‍
വേണ്ടതൊക്കെ കുഞ്ഞയ്യനു ചെയ്തു കൊട്ക്ക്."
                       തമ്പുരാട്ടിയുടെ ആജ്ഞ.
     "ശരി തമ്പ്രാട്ടി " കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി പിന്‍വാങ്ങുമ്പോള്‍ പിന്‍വിളി:-
"കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി നില്‍ക്ക് ഇത് വെച്ചേക്ക്".ചുരുട്ടിയ നോട്ടുകള്‍
കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിയുടെ നീട്ടിയ കൈത്തലത്തില്‍വീണു.;നിര്‍ദേശവും:-
"വേണ്ടതെല്ലാം ചെയ്തേക്കൂ"
       ഉദാരവതിയും ദയാര്‍ദ്ദ്രയുമായി രേവതിഭായീ തമ്പുരാട്ടി.
                                                     "വാ പൂവ്വാം"
  കുഞ്ഞയ്യന്‍ അടിമയ്ക്ക് അടിമയായി.
ഉയരമുള്ള മരം ചൂടിനെ ശിരസ്സിലേറ്റി
       മരത്തണലിലൂടെ അവര്‍ നടന്നു.  
              " ഇതാണ് തമ്പ്രാട്ടീടെ   സ്തലം!" കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.
എനെ്റ കൂരയേക്കാള്‍ കൂറ്റന്‍ പുര.കുഞ്ഞയ്യന്‍ മനസ്സില്‍ വിചാരിച്ചു.
   പുരയ്ക്കുള്ളിലും  കുഴിപരിസരത്തും സൂഷ്മപരിശോധന നടത്തിയതിനു
ശേഷംകുഞ്ഞയ്യന്‍ നിസ്സംഗതയോടെ നില്ക്കുന്ന കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിയുടെ അടുത്തെത്തി.
                                          "കിഷ്ണന്കുട്ട്യേട്ടാ!"
                               സംബോധന കേട്ട മാത്രയില്‍ കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി വിറളിയെടുത്തു.
                                  "ന്തെടാ വിളിച്ചേ! കൃഷ്ണന്‍കുട്ട്യേട്ടനോ!ഞാനെ നെന്നെ
പോലെ തോട്ടീം കോട്ടീം ഒന്ന്വല്ലാ.വളിക്കടാ തമ്പ്രനെന്ന്"'
കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിയുടെ ദുരഭിമാനം മാളത്തില്‍നിന്ന് പുറത്തു ചാടി
തലയുയര്‍ത്തി. കുഞ്ഞയ്യന്‍ വീണ്ടും ആഴങ്ങളിലേയ്ക്ക് മുങ്ങാം കുഴിയിട്ടു.
             "ഓ തബ്രാനെ ".കുഴിയില്‍നിന്നിഴഞ്ഞെത്തിയ കുഞ്ഞയ്യനെ്റ അവശത നിറഞ്ഞ ഒച്ച.
  "  ങ്ഹാ....അങ്ങനെ  ഇനിപറ ന്താ നെനെ്റ പരിപാടി?"
     കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി മേലാളായി. മേലാളില്‍ മേലാളോടുള്ള പക കീഴാളില്‍
തീര്‍ക്കുന്ന സംതൃപ്തി.
                           'ഈ ഷ്ളാബ് നീക്ക്ണം. ബട്വോം,കയറും,ഒറ്പ്പൊള്ള വെല്ങ്ങോളും വേണം"കുഞ്ഞയ്യന് ലീസ്റ്റ് സമര്‍പ്പിച്ചു.
              "നെനക്ക് പറ്റ്വോ?ഇത് ല് എറ്ങ്ങാന്‍!"
         "ന്താ പറ്റാണ്ടിരിക്കാന്‍!"
        "അല്ല. കൊഴപ്പം പിടിച്ച്താ.പണ്ടാരോ പണിത പാതാള കുഴ്യാ.ഇതിനെ്റ ആഴം കൂടി ഒരുത്തനും അറീല്ല്യ...എനിക്കിപേട്യാവ്ണ്!"
             കുഞ്ഞയ്യന്‍ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
                                      "തബ്രാനെ്റ ഒര്പേട്യേ! ഇത് ലെത്രേ എമ്ണ്ടന്‍ കുഴീലെറങ്ങീട്ട് ഒര് ചുക്കും പറ്റാതെ കാര്യം നേടിവന്ന്ട്ട് ണ്ടന്ന് തബ്രനറ്യോ. കുഞ്ഞ്യയന് തൊ ക്കെ പുല്ലാ" അവനെ്റ വീരചരിതം!
അങ്ങ്നെ യൊന്നും ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നമട്ടൊന്നുമല്ലെന്ന് കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിക്ക്
മനസ്സിലായി. ജീവിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍ എന്തിനൊക്കെ മുതിരണം.
  മനസ്താപത്താപത്തോടെ കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി പറഞ്ഞു:-"ശ് രി, നീ ഇവ്ടെ
നക്ക് ഞാനിപ്പൊ വരാം".
കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി നടന്നകന്നപ്പോള്‍ ചുറ്റുപാടു മുഴുവനും പരിശോധിക്കുകയും നിധി വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള തന്ത്രം മെനഞ്ഞെടുക്കുകയുമായിരുന്നു കുഞ്ഞയ്യന്‍.

                          ഒരു പടയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങളുമായാണ് കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിയും
പരിവാരങ്ങളും എത്തി ചേര്‍ന്നത്. ഇരുമ്പുപാരയും, നീളവുംവണ്ണവുമുള്ള
മരത്തടികള്‍ ചുമലിലേറ്റിയും, വടവും കയറും കൈയിലേന്തിയും യുദ്ധസന്നാഹത്തിനെന്ന പോലെ.
              കുഞ്ഞയ്യന്‍ ശീഘ്രം അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു. അതിറക്കാനും ഉരുപ്പടി പരിശോധിക്കാനും ഉത്സാഹം.
                 കുഞ്ഞയ്യന് സംതൃപ്തി.
                       " ആദ്യംന്താ വേണ്ടേ?" പണിക്കാരിലൊരാള്‍ ചോദിച്ചു. ഉച്ചയാകുമ്പോഴേക്കും പണിയവസാനിപ്പിക്കാനുള്ള ബദ്ധപ്പാടിലായിരുന്നു പണിക്കാര്.
                              "ഷ്ളാബെട്ക്കാം" കുഞ്ഞയ്യന്‍ പറഞ്ഞു.
 കമ്പി പാരയെടുത്ത് അവരെല്ലാം മല്‍പിടുത്തം തുടങ്ങി.
       സ്ലാബ് ഇളകി മാറിയപ്പോള്‍ വെളിയില്‍ വന്ന അസഹ്യവാട മൂക്കില്‍
തുളച്ചു ക്കയറി. പണിക്കാര്‍ മൂക്കുപൊത്തി മാറിനിന്നു.
      കുഞ്ഞയ്യന് കുഴിക്കു ചുറ്റും വട്ടംക്കറങ്ങി. ചാഞ്ഞും,ചെരിഞ്ഞും,കുനിഞ്ഞും പരിശോധന. നാറ്റമൊന്നും കുഞ്ഞയ്യന്
ഏശിയില്ല. വിലങ്ങുറപ്പക്കുന്നതിനു വേണ്ട സ്ഥാനങ്ങളില്‍ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു.
                                              കൊണ്ടുവന്ന മരങ്ങളില്‍നിന്ന് ആവശ്യമായത്
തെരഞ്ഞെടുക്കുകയാണ് കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി.
                പണിക്കാര്‍ കുഴികുത്താനും മരംചുമന്ന് യഥാ സ്ഥാനങ്ങളില്‍
കൊണ്ടിടാനും തുടങ്ങി.
            തെല്ലുകഴിഞ്ഞ് കുഞ്ഞയ്യന്‍ മരങ്ങള്‍ തിട്ടപ്പെടുത്തുന്ന കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിയുടെ സമീപത്തെത്തി.
                                                   "തബ്രാനെ"
                                      "ന്തെ ടാ?"കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി നിവര്‍ന്നുനിന്നു.
                                        "ഒര് പതിവൊണ്ട്"
                                       "ന്ത് പതിവ്?"
                              "കുഴീല് എറ് ങ്ങ്ണ്ടേ!"
                             "വേണ്ടെ! അത്നല്ലെ നെന്നെ ഉഴ്ഞ്ഞ് വെച്ചേ"
                 "ഹ്തൊക്കെ ശ് ര്യ. മ്മ്ടെ പണി അ്താ. പിന്നെ ഒന്ന് മോന്തീല്ല്ങ്കീ...."    അവനെ്റ ഉന്നംപിടി കിട്ടി കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിക്ക്.
കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി ഉടനെ പറഞ്ഞു:-"ഇപ്പോ വേണ്ട."
                    "തബ്രാനെന്താ പറേണെ!ഒന്ന് ചെന്നില്ലേല് എങ്ങ്ന്യ യീ നാറ്റത്തില്...................."കുഞ്ഞയ്യന്‍ കരച്ചിലിനെ്റ വക്കിലെത്തി.
 "നോക്ക്യേ കൊഴ്പ്പം പിടിച്ച പണ്യ. പണി കഴിഞ്ഞാല് നെനക്ക്
ഇഷ്ടം പോലെ ഞാന്‍ വാങ്ങി തരണ്ട്." കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി ഉറപ്പു കൊടുത്തു.
              "തബ്രാനൊന്നാലോചിച്ചെ. ഇത് ല് എറ്ങ്ങണ്ട കാര്യം.വീര്യല്ല്യാണ്ട്...
ഒര് കൊഴ്പ്പോം വരുത്തൂല അതൊറ്പ്പാ യീകുഞ്ഞ്യയന്‍ പറേണ്താ."
ചിന്നിചിതറി കിടക്കുന്ന തലമുടിയില്‍ അഴുക്കു പുരണ്ട വിരലുകളാല്‍
മാന്തി കേണപേക്ഷിക്കുന്ന കുഞ്ഞയ്യനെ്റ ചേഷ്ടകള് കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിയുട
മനസ്സലിയിച്ചു..
  പൊല്ലാപ്പായല്ലോ എന്ന് മനസ്സില്‍പ്രാകി കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി പണിക്കാര്‍ക്ക്
വേണ്ട നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ കൊടുത്ത് കുഞ്ഞയ്യനേയും കൂട്ടി..............................
                                         
                                 കുഞ്ഞയ്യന്‍ ആക്രാന്തത്തോടെ ചാരായം മോന്തുമ്പോള്‍
കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിക്ക് ആധിയായി.
                                                                    "മതീടാ കുടിച്ചേ! ന്തൊക്യാ ഇ്ണ്ടാക്വാ നീ!".
      "തബ്രാന്‍ പേടിക്കണ്ട ട്ട്വോ .കുഞ്ഞ്യയന് ത്ക്കെ ശീ  ശീന്ന് പോകാനേള്ളു".
                           അവര്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ കുഴിക്കു മുകളില്‍ രണ്ടു തടികള്‍ വിലങ്ങനെ ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
                         പണിക്കാര്‍ വിയര്‍ത്തൊലിച്ചിക്കുന്നു.
                       ശക്തിയായ വെയില്‍.
         "തബ്രാക്കമാരെ ഒന്ന് മാറി നിംന്നെ കുഞ്ഞ്യയനൊന്നു നോക്ക്ട്ടെ".
    "ഇത് പോര്ടാ?" ഒരു പണിക്കാരന്‍ തനെ്റ കഴിവില്‍ ഊറ്റം കൊണ്ടു.
              "പഷ്ട് ക്ളാസ്" കുഞ്ഞയ്യന്‍ വിധി കല്പിച്ചു.
   കുഴിയില്‍ എത്തി നോക്കിയ കുഞ്ഞയ്യനെ്റ കണ്ണുകള്‍ മഞ്ഞളിച്ചു.
സ്വര്‍ണ്ണതിളക്കം!  ഉള്ളില് ആഹ്ലാദത്തിനെ്റ ആരവം.
സൂര്യപ്രകാശത്തില് തിളങ്ങുന്ന മാലയുടെപൊന്‍പ്രഭ! പ്രകാശധാരയാല്‍
കുഴിയിലാകെ വെട്ടിതിളക്കം!?.
                  കുഞ്ഞയ്യന് കുഴിയിലിറങ്ങാന്‍തിടുക്കമായി.
 കുഴിയിലേക്ക് എടുത്തു ചാടാനുള്ള അമിതാവേശം.
                "കുഞ്ഞയ്യാ; കൊഴ്പ്പൊണ്ടോ?" കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി വേവലാതിയോടെ
ചോദിച്ചു.
                    "ഹേ യ് ല്ല്യ ന് ല്ല ഒറൊപ്പൊണ്ട്"
                'അത്നല്ല നെനക്ക്?"
            "തബ്രാന് കള്യാക്കണ്ട.കുഞ്ഞ്യയന് ഒര് ചുക്കൂല്യ. യിപ്പ കാണാം തബ്രാക്കള്ക്ക് കുഞ്ഞ്യയന്‍ ഹാരാന്ന്! നോക്കിക്കോ. കുഞ്ഞ്യയന്‍എറ്ങ്ങാ
പോണ്.കേറി വര്വ സൊര്‍ണമാല്യായിട്ടാ.ക്ണ്ടോ തബ്രാക്കളേ!"
         കുഞ്ഞയ്യന് മരത്തില് കെട്ടി ഭദ്രമാക്കിയ വടം കുഴിയിലിറക്കി.
               മരത്തില്‍ മുറുക്കികെട്ടിയഭാഗത്ത് ബലംപ്രയോഗിച്ച്ഇറങ്ങാനുള്ള
തയ്യാറെടുക്കവെ കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിയുടെ ആശങ്കപൊട്ടിവീണു.:-
                "കുഞ്ഞയ്യാ,എറ്ങ്ങാന്‍വരട്ടെ."    തീ പിടിപ്പിച്ച ചൂട്ട് കുഞ്ഞയ്യനെ്റ
കൈയില് വെച്ചുകൊടുത്തുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു:--"ചൂട്ടു കുഴിയിലിറക്ക്.ന്ന്ട്ട്
നോക്കി എറ്ങ്ങാം.വെഷവാതകോ  മറ്റ്വോ..."
               "ഹയ്യ യ്യോ! ന്താ പറേണെ തബ്രാനെ. യീ അമേദ്യത്തീ വെഷാ! ആര്ട്യാ അമേദ്യം? കുഞ്ഞ്യയനെ പേടുപ്പിക്യ.യിതിലൊന്നൂല്യ.
യിതിനേക്കാളേറെ വെഷം മ്മ് ടെഉള്ള് ലാ......................."
           ചൂട്ട് വെളിയിലെറിഞ്ഞ് തീവ്രാവേശത്തോടെ ഞാന്നു കിടക്കുന്ന
വടത്തില്‍എത്തിപ്പിടിച്ച് ഇറങ്ങുകയാണ്കുഞ്ഞയ്യന്‍.
                 ദുര്‍ഗന്ധം അവഗണിച്ച് പണിക്കാര്‍കുഴിക്കു ചുറ്റുനിന്നും ഉററു
നോക്കുകയാണ്.
                                    പാതിയിറങ്ങിയ കുഞ്ഞയ്യന് പന്തിയല്ലാത്ത പകപ്പ്.
ചെവിയില്‍ ചൂളംവിളി.കണ്ണില്‍ മിന്നാമനുങ്ങുകള്‍. ധൈര്യത്തിനെ്റ
മണ്‍ചിറയില്‍ വിള്ളലുകള്‍.
             കുഞ്ഞയ്യനെ്റ ദയനീയമായനോട്ടവും,ഭാവപകര്‍ച്ചയും
കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിയില്‍ ഭീതിയായി വളര്‍ന്നു.
             "പന്ത്യല്ലാ കൂട്ടരേ! കുഞ്ഞയ്യാ കേറ് ശീഘ്രംകേറ്" കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി
ധൃതികൂട്ടി
 ശബ്ദം ഇരമ്പലായി താഴ്ന്നിറങ്ങവെ കുഞ്ഞയ്യനെ്റ കാതരമിഴികള്‍
മുകളിലേയ്ക്ക്.കണ്ണുകളില്‍ ദീനത!
                          " കുഞ്ഞയ്യനെ വലിച്ച് കേറ്റൂ! അവ്ന് അപ്കടത്തിലാ... ലാ.....
കുഞ്ഞയ്യാ കൈ വിടാതെ മുറ്ക്കി പ്ടിച്ചോ."കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി അലറിവിളിച്ചു.വിലങ്ങനെയിട്ട മരത്തടിയില്‍ കമഴ്ന്നുകിടന്ന് എല്ലാ
ശക്തിയും പുറത്തെടുത്ത് വടം വലിക്കാന്‍തുടങ്ങി. മറ്റുള്ളവരും സ്വയം
മറന്ന്.........................
              കുഞ്ഞയ്യനെ്റ പേടിച്ചരണ്ട കണ്ണുകള്‍.
               തുറിച്ച നോട്ടം.
 പയ്യെ പയ്യെ കണ്ണുകളടയുകയാണ്.
   ഭാരം താങ്ങാന്‍ കെല്പില്ലാത്ത കുലവാഴയുടെ അഗ്രഭാഗം താഴുന്നപോലെ കഴുത്ത്കുനിയുകയാണ്.
                " കുഞ്ഞയ്യാ പിടിവിടരുതേ............"
  ആ മുന്നറിയിപ്പ് എത്തും മുമ്പ് കുഞ്ഞയ്യന്‍ ഒരു കീറമാറാപ്പ്
ഉരുണ്ടുരുണ്ടു വീഴുന്ന പോലെ വടത്തിലൂടെ ഊര്‍ന്ന് മാലിന്യ
കൂമ്പാരത്തിലേക്കു വീണു.
         വടം പിടിച്ചവരുടെ ഭാരം അയഞ്ഞു.
                        "ചതിച്ചു        ദൈവേ.."  കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിയുടെ ആര്‍ത്തനാദം
പെരുമഴയായി.
പുഴുവായി പുളയ്ക്കുന്ന ജീവനുവേണ്ടി തുടിക്കുന്ന ഇത്തിരി
ജീവിയായി കുഞ്ഞയ്യന്‍.ഇത്തിരിയോളം പോന്നപ്രാണനെ്റ തുടിപ്പില്‍
മനംനൊന്ത് സമനില തെറ്റിയ കൃഷ്ണന്കുട്ടി വെപ്രാളത്തിനിടയില്‍
കൈവിട്ട വടം വീണ്ടും പിടിച്ചെടുത്ത് താഴേക്ക് ഊറ്ന്നിറങ്ങുമ്പോഴെക്കും,
ഞെട്ടലോടെ കൂടെയുള്ളവര്‍ ബലം പ്രയോഗിച്ചു കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിയെ
വലിച്ചു കരയ്ക്കിട്ടു.
                        തളറ്ന്ന് മണ്ണില്‍ മലര്‍ന്നുവീണ കൃഷ്ണന്‍കുട്ടിയുടെ
കണ്ണുകളില്‍ തീക്ഷ്ണതയേറിയ സൂര്യരശ്മികള്‍ ചുട്ടുപഴുത്ത
ഇരുമ്പു സൂചികളായി ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
           നട്ടുച്ചയിലെ ഇരുട്ടില്‍ തപ്പി കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു
              "കുഞ്ഞയ്യന്‍ മാല്യേംകൊണ്ട് പോയീന്ന് തബ്രാട്ട്യേ അറീക്ക്............."
           അപ്പോള്‍ വെളുത്ത പുകയായി കുഞ്ഞയ്യന്‍ മുകളിലേക്ക്
ഉയരുന്നത് കൃഷ്ണന്‍കുട്ടി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
                                     ..................................................................................
             
ചെറുകഥ
ചിത്രം-----google